Archive for ജനുവരി 2010

കര്‍ഷകര്‍ തുലയട്ടെ!! മോണ്‍സാന്റോകള്‍ വാഴ്ക!!

ജനുവരി 26, 2010

ജനുവരി 25 ലെ ‘ദി ഹിന്ദു’ എഡിറ്റ്‌ പേജില്‍ പി.സായ്നാഥ് കര്‍ഷക ആത്മഹത്യയെക്കുറിച്ച് എഴുതിയിരിക്കുന്നു. കഴിഞ്ഞ 12 വര്‍ഷത്തെ ‘വളര്‍ച്ച’ – രണ്ടുലക്ഷം കര്‍ഷകരുടെ ആത്മഹത്യ!!!
കഴിഞ്ഞ രണ്ടര വര്‍ഷത്തെ കണക്കില്‍ അന്‍പതിനായിരം കര്‍ഷകര്‍ കീടനാശിനിയിലും നാലുമുഴം കയറിലും തങ്ങളുടെ പ്രതിഷേധം പ്രകടിപ്പിച്ചു. അതായത്‌ ദിനംപ്രതി 65 ഓളം !!!!
അതെ, ഞാനിതെഴുതുമ്പോഴും നിങ്ങള്‍ വായിക്കുമ്പോഴും ആരൊക്കെയോ എവിടെയൊക്കെയോ ജിവിതം അവസാനിപ്പിക്കുകയായിരിക്കും. നിരാലംബരായ ഒരു കുടുംബവും എടുത്താല്‍ പൊങ്ങാത്ത കടവും ബാക്കി !!

നമ്മളില്‍ പലരും ഇതൊന്നും അറിഞ്ഞ മട്ടില്ല. കാര്‍ഷിക മേഖലയില്‍ പദ്ധതി ആസൂത്രണം ചെയ്യുമ്പോള്‍ അത് കര്‍ഷകന്‍ എന്ന അടിസ്ഥാന ഘടകത്തെ ചുറ്റിപറ്റി ആയിരിക്കണമെന്ന മുറവിളി തുടങ്ങിയിട്ട് നാളേറെയായി.
പക്ഷെ അതെല്ലാം വാചകമടിയില്‍ മാത്രം ഒതുങ്ങി നില്‍ക്കുന്നു. ഇന്നും മൊത്ത ഉല്പാദനം വര്‍ധിപ്പിക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെയാണ് സര്‍ക്കാര്‍ പദ്ധതികള്‍ നടപ്പാക്കുന്നത്. ഇവിടെ മാക്രോ ഇക്കണോമിക്സ് സൂചകങ്ങള്‍ മാത്രം അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തി കൃഷിയെ സമീപിക്കുമ്പോള്‍ വിസ്മരിക്കപ്പെടുന്നത് പാവം കര്‍ഷകരെയാണ്. പാവം കര്‍ഷകര്‍ എന്നത് എടുത്ത്‌ പറയണം, കാരണം കാര്‍ഷികമേഖലയിലെ ഒട്ടുമിക്ക പരിഷ്കാരങ്ങലുടെയും ഗുണഭോക്താക്കള്‍ വന്‍കിട കര്‍ഷകരാണ്.

എവിടെയാണ് വികസനമെന്ന്‍ മനസ്സിലാവുന്നില്ല. ഇന്‍ക്ലൂസിവ്‌ എന്ന വാക്കിന് നമ്മളൊന്നും ഉദ്ദേശിച്ച അര്‍ത്ഥമല്ലേ? അങ്ങനെയും ഒരു സംശയം. ഇരുപതിനായിരം കോടി രൂപ ചിലവാക്കി വായ്പകള്‍ എഴുതിതള്ളിയിട്ടും ആത്മഹത്യകള്‍ നിര്‍ബാധം തുടരുന്നത് വളരെ ലളിതമായ ഒരു സത്യമാണ് നമ്മള്‍ക്ക് പറഞ്ഞു തരുന്നത്. പണം ചിലവാക്കിയത് കൊണ്ട് മാത്രം കാര്യങ്ങള്‍ നേര്‍വഴിക്ക് വരില്ല. കേന്ദ്രസര്‍ക്കാറിന്റെ നയമാണ് മാറേണ്ടത്. ‌ കര്‍ഷകരെ കൃഷിയില്‍ നിന്ന്‍ അകറ്റുക എന്ന പ്രഖ്യാപിത നയം. അടുത്തകാലത്ത് ഒരു സര്‍വേയില്‍ പങ്കെടുത്ത നാല്‍പത്‌ ശതമാനം കര്‍ഷകരും സാഹചര്യം ഒത്തുവന്നാല്‍ ഈ പണി നിര്‍ത്തും എന്നാണത്രേ അഭിപ്രായപ്പെട്ടത്‌!! ഉത്പന്നങ്ങള്‍ക്ക് ലഭിക്കുന്ന കുറഞ്ഞ വിലയും,അതില്‍ ഇടപെടാന്‍ സര്‍ക്കാര്‍ കാണിക്കുന്ന വിമുഖതയും, ആത്മഹത്യകള്‍ക്ക്‌ നേരെ പോലും കണ്ണടയ്ക്കുന്ന സമീപനവും എല്ലാം ചേര്‍ന്ന ഒരു തിരക്കഥയുടെ ക്ലൈമാക്സ് അങ്ങനെയായിരിക്കും.

കാര്‍ഷിക രംഗത്തെ ഉല്പാദനം വര്‍ധിപ്പിക്കുക എന്നതിനേക്കാള്‍ ഉല്പാദനക്ഷമത വര്‍ധിപ്പിക്കുക എന്നതാണ്‌ ലക്ഷ്യം. അതില്‍ തെറ്റുപറയാന്‍ കഴിയില്ല. പക്ഷേ അതിന് കണ്ടുപിടിച്ച മാര്‍ഗ്ഗം ആണ് പ്രശം.
കൃഷി കോര്‍പ്പറേറ്റ് ശക്തികള്‍ക്ക് പൂര്‍ണ്ണമായും വിട്ടുകൊടുത്തുകൊണ്ട് മാത്രമേ ആ പറയുന്ന ക്ഷമത കൈവരിക്കാന്‍ കഴിയുകയുള്ളൂ എന്നത് ആരും പറയുന്നില്ലെങ്കിലും ഒരു സത്യമാണ്. അതായത്‌ കര്‍ഷകനെ കൃഷിയില്‍ നിന്ന്‍ അന്യവല്‍ക്കരിക്കുക. അങ്ങനെ അവിടെ ആധിപത്യം ഉറപ്പിക്കുക. അറുപത് ശതമാനം ജനങ്ങളും കൃഷിയെ ആശ്രയിച്ച് ജീവിക്കുന്ന ഒരു സമൂഹത്തില്‍ ആ അവസ്ഥയ്ക്ക് മാറ്റം വേണ്ടത്‌ തന്നെ. പക്ഷേ ഏതളവില്‍, എങ്ങനെ തുടങ്ങിയ പ്രധാന പ്രശ്നങ്ങള്‍ പക്ഷേ പരിഗണനയില്‍ വരുന്നില്ല. ഒരു പുനരധിവാസം ഇവിടെ അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്. എന്നാല്‍ അങ്ങനെയുള്ള ആലോചനകള്‍ നടക്കുന്നതായി അറിവില്ല. അങ്ങനെ കാര്‍ഷികമേഖലയില്‍ നിന്ന്‍ ആട്ടിയിറക്കപ്പെടുന്ന കര്‍ഷകനും കര്‍ഷക തൊഴിലാളിയും തുടര്‍ന്ന്‍ എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന നിശ്ചയം ആര്‍ക്കുമില്ലാത്ത്ത ഒരവസ്ഥയിലാണ് ആത്മഹത്യകള്‍ പെരുകുന്നത്.

ഇതിനിടയിലാണ് മോണ്‍സാന്റോ വിഖ്യാതമായ അവരുടെ ചൂഷണ തന്ത്രങ്ങളുമായി കാര്‍ഷിക മേഖലയില്‍ പിടിമുറുക്കുന്നത്. ഒരു പക്ഷേ ബി.ടി. പരുത്തിയ്ക്കും ഇപ്പൊ വഴുതനങ്ങയ്ക്കും ഇത്രയേറെ എതിര്‍പ്പ് വരുന്നത് മോണ്‍സാന്റോയുടെ സാന്നിധ്യം കൊണ്ടാവാം. വിത്ത് വിപണി കീഴടക്കാനെത്തിയ ഈ ഭീമന്‍ ശരാശരി മൂന്നാംലോക കര്‍ഷകനെ കുറച്ചൊന്നുമല്ല ഭയപ്പെടുത്തുന്നത്.

ഇന്ത്യയുടെ ഈ വികസനത്തില്‍ അത്യധികം ആശങ്കയുളവാക്കുന്ന ഒരു ഘടകം കര്‍ഷകരോടും അവരുടെ പ്രശ്നങ്ങളോടുമുള്ള മാധ്യമപ്രമാണിമാരുടെ അവജ്ഞയാണ്. ഇന്റര്‍നെറ്റ്‌ എലീറ്റുകള്‍ എന്ന്‍ വിളിക്കപ്പെടാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരു പറ്റം ആളുകളും, അവരെ ഫോളോ ചെയ്യുന്നതിലൂടെ തങ്ങളും മുഖ്യധാരാ സംവാദങ്ങളില്‍ പങ്കെടുക്കുന്നു എന്ന അബദ്ധധാരണ വെച്ചു പുലര്‍ത്തുന്ന കുറെയധികം നെറ്റിസന്‍സും ചേര്‍ന്ന്‍ ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു മൂടുപടത്തില്‍ പെട്ട് പലപ്പോഴും ചര്‍ച്ചകളില്‍ നിന്ന്‍ പോലും അന്യംനിന്ന്‍ പോകുന്നത് കരിപുരണ്ട, വിശക്കുന്ന ഒരു ഇന്ത്യയുടെ യഥാര്‍ത്ഥ ചിത്രമാണ്. വിയര്‍പ്പും ചോരയും ചേര്‍ന്ന മണമുള്ള ഇന്ത്യ. വിലക്കയറ്റം വല്ലപ്പോഴും വാര്‍ത്തയാകുമ്പോള്‍ റിലയന്‍സ്‌ ഫ്രെഷില്‍ ക്യൂ നില്‍ക്കുന്നവരുടെ ദൃശ്യങ്ങള്‍ കാണിക്കുന്ന കാപട്യം തുറന്നു കാട്ടേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. സി.എന്‍.എന്‍ ഐ.ബി.എന്‍ ചാനലിന്റെ വെബ്സൈറ്റില്‍ ബി.ടി. വഴുതനങ്ങ എന്ന പരാമര്‍ശം GEAC അനുമതി സംബന്ധിച്ച വാര്‍ത്തയില്‍ മാത്രം. ജയറാം രമേഷ് രാജ്യത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലും പൊതുസംവാദം സംഘടിപ്പിച്ചത് അവരൊന്നും അറിഞ്ഞതേയില്ല എന്ന്‍ തോന്നുന്നു !!

മുതലക്കണ്ണീര്‍

ജനുവരി 19, 2010
എന്റെ കൂട്ടുകാരേ,

അങ്ങു ദൂരെ ഹെയ്തിയെന്ന ദ്വീപില്‍ നാളെകള്‍ക്ക് മുന്നില്‍ പകച്ചു നില്‍ക്കുന്നവരോട് നിങ്ങള്‍ റ്റ്വിറ്ററില്‍ സഹതാപം ഒലിപ്പിച്ചപ്പോള്‍ അതില്‍ ഞാന്‍ പ്രതീക്ഷയുടെ കിരണങ്ങള്‍ കണ്ടിരുന്നു. അതിര്‍‌വരമ്പുകളില്ലാത്ത മനുഷ്യസ്നേഹം, ഹാ !!! ഒരുവന്റെ ശബ്ദം മറ്റൊരുവനു സംഗീതമാകുന്ന ആ നാളുകളിലേക്കാണോ ഈ പോക്ക് എന്ന് ഒരു വേള തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളാല്‍ മാനത്തേക്ക് നോക്കി ഞാന്‍ പ്രത്യാശിച്ചിരുന്നു. പ്രകൃതിയുടെ അപ്രമാദിത്വത്തെ നിങ്ങള്‍ അംഗീകരിച്ചപ്പോള്‍ ഞാന്‍ കരുതി ഇനിയെങ്കിലും ഒരു ചെടി പറിച്ചെറിയുമ്പോള്‍, ഒരു പുല്‍നാമ്പ് ചവിട്ടിയരയ്ക്കുമ്പോള്‍, പാഴ്‌സഞ്ചി വലിച്ചെറിയുമ്പോള്‍ ഒക്കെ നിങ്ങള്‍ പരിസ്ഥിതിയെ ഓര്‍ക്കുമെന്നും അതില്‍ നിന്ന് പിന്തിരിയുമെന്നും.

ജ്യോതി ബസു അന്തരിച്ചപ്പോള്‍ നിങ്ങളുടെ ‘ലാല്‍ സലാം സഖാവേ’ വിളികളാല്‍ സൈബര്‍ സ്പേസ് പ്രകമ്പനം കൊണ്ടപ്പോള്‍ ഞാനോര്‍ത്തു, വിപ്ലവവും കമ്മ്യൂണിസവും അതിന്റെ മൂല്യങ്ങളും നിങ്ങളില്‍ പലരും ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്നു എന്ന്. അതില്‍ ആഹ്ലാദം കൊണ്ടു. അപ്പോഴും പുതിയ റ്റ്വീറ്റുകള്‍ വന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു. പോരാട്ടമെന്നും, അധിനിവേശമെന്നും, ചെങ്കൊടിയെന്നുമൊക്കെ നനവാര്‍ന്ന കണ്‍പീലികള്‍ക്കിടയിലൂടെ ഞാന്‍ വായിച്ചു.

ചിലപ്പോള്‍ ഞാനങ്ങനെയാണ്‌. ചിലപ്പോള്‍ മാത്രമല്ല, എപ്പോഴും. പഴയത് മറന്നു കൊണ്ടേയിരിക്കും. അല്ലെങ്കില്‍ ഞാന്‍ നിങ്ങളോട് ചോദിക്കില്ലായിരുന്നോ “അഫ്ഘാനിസ്ഥാനിലും ഇറാഖിലും തകര്‍ക്കപ്പെടുന്ന സ്വപ്നങ്ങളെയോര്‍ത്ത് എന്തേ നിങ്ങള്‍ വിലപിച്ചിരുന്നില്ലാ?” എന്ന്? ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോള്‍ ജ്യോതി ബസുവിനെ നിങ്ങള്‍ വിളിച്ചതെന്തൊക്കെയെന്ന് ഞാനോര്‍ത്തതേയില്ല. “അവസാനത്തെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ്” എന്ന് നിങ്ങള്‍ അദ്ദേഹത്തെ വിശേഷിപ്പിച്ചപ്പോള്‍ ആ രണ്ടു വാക്കുകളില്‍ ആദ്യത്തേതിനാണ്‌ നിങ്ങള്‍ പ്രാധാന്യം കണ്ടതെന്ന്. ഇന്നത്തെ പ്രസ്ഥനത്തെ  ഇകഴ്ത്താനായി നിങ്ങള്‍ അന്നത്തെ പ്രസ്ഥാനത്തെ പുകഴ്ത്തിയപ്പോഴൊന്നും എന്റെ പൊട്ടമനസ്സിന്‌ നിങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യം പിടികിട്ടിയില്ല. അല്ലെങ്കില്‍ ഞാന്‍ ചോദിക്കില്ലായിരുന്നോ “എന്തേ മോനേ ഇതൊന്നും അന്ന് പറയാഞ്ഞത്? ” എന്ന്?

ചിലപ്പോള്‍ ഞാനങ്ങനെയാണ്‌. ചിലപ്പോള്‍ മാത്രമല്ല, എപ്പോഴും…

സ്നേഹത്തോടെ…

തരൂരും ചില സത്യങ്ങളും

ജനുവരി 10, 2010
ചില സത്യങ്ങള്‍. പരമമായ ചില സത്യങ്ങള്‍. അതിങ്ങനെ ഒരു വിധം എല്ലാവര്‍ക്കും അറിയുന്നതൊക്കെ തന്നെയാണ്‌. എന്നാലും ആരും അങ്ങനെ വിളിച്ചു കൂവി നടക്കില്ല. അപ്രിയ സത്യമായതു കൊണ്ടാവണം, കേള്‍ക്കാനും പലരും തയ്യാറല്ല. അങ്ങനെ കാലം കഴിക്കുന്നതിനിടെയാണ്‌ ഒരു സത്യവാന്‍ അവതരിക്കുന്നത്. അവതാരം എന്നു തന്നെ ഞാന്‍  പറയും. നൂലിലോ മറ്റോ കെട്ടിയിറക്കി എന്നൊക്കെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പാര്‍ട്ടിക്കാര്‍ പറയുമായിരിക്കും. ഡല്‍ഹി നായരെന്ന് പണിക്കരമ്മാവനും പറയും. പക്ഷേ അങ്ങനെ കൊച്ചാക്കാന്‍ നമ്മളില്ലേ..


പുതിയ സന്ദര്‍ശക വീസാ ചട്ടങ്ങള്‍ക്കെതിരേ റ്റ്വിറ്ററില്‍ “ആഞ്ഞടിച്ച” ആ ധീരന്‌ ആരാധകരുടെ എണ്ണം വീണ്ടും കൂടി. കോണ്‍ഗ്രസ്സുകാര്‍ പതിവു പോലെ വാളെടുത്തു. “തലയിരിക്കുമ്പൊ വാലാടേണ്ട”  എന്ന് കൃഷ്ണ മന്ത്രി.    രാഷ്ട്രീയക്കാരനല്ലാത്ത തരൂരിന്‌ അരാഷ്ട്രീയക്കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ അതിഭയങ്കര പിന്തുണ. “സത്യം പറഞ്ഞവനെ ക്രൂശിക്കുന്നേ” എന്നായി നിലവിളി.
അതിലാരും തന്നെ ചോദിച്ചില്ല “ഇതൊക്കെയാണ്‌ ഇവിടെ പരിപാടിയെന്ന് വരുന്നതിനു മുന്‍പേ അറിയാമായിരുന്നില്ലേ?” എന്ന്. ഒരു സുപ്രഭാതത്തില്‍ ഖദറിട്ടപ്പോഴും പിറ്റേന്ന് പത്രികയും സമര്‍പ്പിച്ച് തിരഞ്ഞെടുപ്പിനു നിന്നപ്പോഴും മന്ത്രിപ്പണി തന്നെയായിരുന്നല്ലോ ലക്ഷ്യം. സത്യം തുറന്നു പറയാനായിരുന്നെങ്കില്‍ ഒരുപാട് വഴികള്‍ വേറെയുണ്ടല്ലോ. സുതാര്യതയാണ്‌ ലക്ഷ്യമെങ്കില്‍ ഇനി വിദേശകാര്യ വകുപ്പില്‍ നടക്കുന്ന കാര്യങ്ങളെല്ലാം – എല്ലാം – പൊതുജനങ്ങള്‍ക്ക് അപ്പപ്പോള്‍ എത്തിച്ചു കൊടുക്കാന്‍ ഒരു റ്റ്വിറ്റര്‍ എക്കൗണ്‍ട് തുടങ്ങാല്ലോ.. അവിടെ റ്റ്വീറ്റുന്നത് പക്ഷേ അവനവന്‌ തോന്നുന്നത് ‘മാത്രം’ ആയിരിക്കരുത്. സത്യവും സുതാര്യതയും ഇട്ടാ വട്ടത്തില്‍ ഒതുക്കരുതല്ലോ.  ചേട്ടന്‍ മന്ത്രി പറഞ്ഞതും കേട്ട് മിണ്ടാതിരുന്നപ്പോ ആരാധകരുടെ ഒച്ചപ്പാടൊന്നും വലുതായി കേട്ടില്ല. സത്യത്തിനൊന്നും പഴയ വിലയില്ലെന്നേ..


ഇപ്പോ ദേ ആശാന്‍ മറ്റൊരു സത്യവുമായി വന്നിരിക്കുന്നു. ഗാന്ധിയും നെഹ്റുവും  ഇന്ത്യന്‍ വിദേശകാര്യ നയം മറ്റുള്ളവര്‍ ചെയ്യുന്നതിന്റെ ഒരു റണ്ണിംഗ് കമന്ററി പോലെയാണ്‌ രൂപപ്പെടുത്തിയത് എന്ന് പ്രസംഗിച്ചിരിക്കുന്നു. വാളുമായി വീണ്ടും കാങ്ക്രസ്സ് ഇറങ്ങി. ആരാടാ നെഹ്രുവിനെ പറ്റി പറഞ്ഞത്. അദ്ദേഹം കാട്ടിത്തന്ന പാതയിലൂടെ വളരെയധികം കഷ്റ്റപ്പെട്ടിട്ടാണെങ്കിലും രാജ്യത്തെ ഒരുവിധം ഞങ്ങള്‍ മുന്നോട്ട് കൊണ്ടു പോകുമ്പോഴാണ്‌ ഒരുത്തന്‍ വേണ്ടാതീനം പറയുന്നത്. ഇതൊക്കെ നമ്മള്‍ “നാലതിരുകള്‍ക്കുള്ളില്‍” ഇരുന്നു കൊണ്ട് പറയേണ്ടതല്ലേ. ഖദറൊക്കെയാണ്‌ വേഷമെങ്കിലും ഏതാണ്ട് ഇതേ അഭിപ്രായം തന്നെയാണ്‌ കാങ്ക്രസ്സില്‍ പലര്‍ക്കും. പലര്‍ എന്നാല്‍ സ്വന്തമായി എന്തെങ്കിലും ഒരു  അഭിപ്രായമുള്ള ചിലരില്‍ പലര്‍ എന്നര്‍ത്ഥം.


കാര്യങ്ങളുടെ മൊത്തം ഒരു കിടപ്പ് പരിശോധിച്ചാല്‍ കോണ്‍ഗ്രസ്സും തരൂരൂം കൂടി നടത്തുന്ന ഈ റ്റോം ആന്‍ഡ് ജെറി കളി മനസ്സിലാകും. തരൂര്‍ ചില സത്യങ്ങള്‍ വിളിച്ചു പറയും. ഒരു പാര്‍ട്ടി എന്ന നിലയില്‍ കോണ്‍ഗ്രസ് അതിനെ എതിര്‍ക്കും. അഞ്ചാറ് ലക്ഷം പേര്‍ പിന്നെ അതിങ്ങനെ റ്റ്വീറ്റി റ്റ്വീറ്റി കളിക്കും. ആരെങ്കിലും മൂപ്പരുടെ ചെവിക്ക് പിടിക്കുമ്പോള്‍ അങ്ങേര്‌ ആ സത്യം വിഴുങ്ങും. കാര്യങ്ങള്‍ ഒക്കെ പഴയതു പോലെ തന്നെ തുടരും. പറയുന്നത് പലതും ഒള്ളതാണെന്ന് തരൂരിനും കോണ്‍ഗ്രസ്സിനും അറിയാം. കേല്‍ക്കുന്നവര്‍ക്കും അറിയാം. പക്ഷേ അവരില്‍ പലര്‍ക്കും അറിയാത്തത് ഒന്നുണ്ട്: ഒള്ളതെല്ലാം പറയുന്നില്ലാ എന്നത്. ആ ചെവി പിടിയുടെ ആഘാതത്തില്‍ വിഴുങ്ങിയ സത്യത്തിന്റെ രുചിയില്‍ വീണ്ടും കോണ്‍ഗ്രസ്സിന്റെ ഫ്യൂഡല്‍ രീതികളിലേക്ക് ഊളിയിടും. സത്യം പറഞ്ഞാല്‍ മാത്രം പോരല്ലോ..

ഗോവര്‍ധന്റെ പ്രണയവും ചില പ്രശ്നങ്ങളും

ജനുവരി 4, 2010

ഒരു മകന്‍ പിറന്നു. ഗോവര്‍ധന്‍.  നാലുമാസമാവാറായി. ബാധ്യത, ഉത്തരവാദിത്വം അങ്ങനെ ‘ഭാരങ്ങള്‍’ വീണ്ടുംകൂടിയല്ലോ എന്നോര്‍ത്ത് പലരും സഹതപിച്ചു. ഇരുപത്തിമൂന്നില്‍ കല്യാണം കഴിച്ചപ്പോ കിട്ടിയ സഹതാപത്തിന്റെ അത്ര വരില്ല കേട്ടോ ഇത്. എന്നാലും അവരുടെ ഒരു സമാധാനത്തിനു വേണ്ടി ഞാന്‍ ബാബു നമ്പൂതിരി സ്റ്റൈലില്‍ ചില ദീര്‍ഘനിശ്വാസങ്ങള്‍ പുറപ്പെടുവിക്കും.

സാധാരണ അച്ഛനമ്മമാരുടെ വ്യാകുലതകള്‍ പലതും ഞങ്ങള്‍ക്കുള്ളതായി തോന്നുന്നില്ല. കേരളത്തില്‍ സര്‍ക്കാര്‍ സ്കൂളുകള്‍ ഉള്ള കാലത്തോളം വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ കാര്യത്തില്‍ ടെന്‍ഷന്‍ ഇല്ല. ചിലരൊക്കെ പേടിക്കുന്ന പോലെ അല്പം ‘സ്റ്റാന്‍ഡേര്‍ഡ്’ കുറഞ്ഞാലും കുഴപ്പമില്ല, അവന്‍ അങ്ങ് വളര്‍ന്നോളും എന്ന ഉത്തമ വിശ്വാസം.. “ഡാ മോനെ, അപ്പയെ ഇടയ്ക്കിടെ സ്കൂളില്‍ വിളിപ്പിച്ച് ബുദ്ധിമുട്ടിക്കരുതേ” എന്ന ഒറ്റ അപേക്ഷ മാത്രമേ അവന്റെ മുന്നില്‍ വെക്കുന്നുള്ളൂ. ഇക്കാര്യത്തില്‍ എന്റെ റോള്‍ മോഡല്‍ എന്റെ സ്വന്തം പിതാശ്രീ തന്നെ. ആദ്യമായി ഒരു സ്കൂളിന്റെ പടി കയറുമ്പോള്‍ പുള്ളി കമ്പനി തന്നു എന്നതൊഴിച്ചാല്‍ പിന്നീടുള്ള പത്തു-പതിനെട്ട് കൊല്ലത്തെ സ്കൂള്‍-കോളേജ് ജീവിതത്തിനിടെ അറിയാതെ പോലും അങ്ങോര്‍ ആ വഴി വന്നിട്ടില്ല !! ചുരുക്കി പറഞ്ഞാ അവനെ വളര്‍ത്തണ്ടേ എന്ന ചിന്ത ഇല്ല. വളര്‍ത്തുന്നതിലും നല്ലത് വളരുന്നതല്ലേ..?

ഇനി അടുത്ത പ്രശ്നം, ജാതികളും മതങ്ങളും മറ്റും.. തള്ളേ ഇതു പ്രശ്നാവും കേട്ടാ.. ദൈവം തമ്പുരാന്‍ സഹായിച്ച് ഒന്‍പതാം ക്ലാസ്സില്‍ വെച്ച് അവളെ ലൈനടിക്കുമ്പോ വിവരം വളരെ കുറവായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് ജാതിമതങ്ങളെ പറ്റിയുള്ള യാതൊരു  റ്റെന്‍ഷനും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അല്ലെങ്കില്‍ ഒന്‍പതാം തരക്കാരന്‍ പത്തിലെ പെണ്ണിനെ എന്തു ധൈര്യത്തില്‍ പ്രേമിക്കും?
( ശബ്ദം താഴ്ത്തിക്കൊണ്ട്:  “അതും ‘താഴ്ന്ന’ ജാതി !!! ശിവ ശിവ, മഹാപാപം!!!” )
“എന്റെ കാര്യം പോട്ട്, നിന്റെ തലയില്‍ എന്തരായിരുന്നു” എന്ന് ഞാന്‍ ഇന്നലെയും കൂടി അവളോട് ചോദിച്ചതാണ്‌.

പക്ഷേ എന്റെ മോന്‍ ഒന്‍പതിലെത്തുമ്പോ സംഗതി പ്രശ്നമാകും. ഇക്കാലത്തെ പ്രേമം അത്ര എളുപ്പമല്ല എന്ന് അവന്‍ വേദനയോടെ തിരിച്ചറിയില്ലേ? (‘ഒന്‍പതിലെത്തുമ്പോ’ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞെന്നേയുള്ളൂ.. ശരിക്ക് രണ്ടിലെത്തുമ്പോ എന്നൊക്കെ വേണ്ടി വരും).

അവന്റെ കാര്യത്തില്‍ ഈയൊരു ആധിയാണ്‌ ഞങ്ങളെ അലട്ടുന്ന പ്രധാന പ്രശ്നം. ചില നേരങ്ങളില്‍ അവനും അതൊക്കെയാലോചിച്ച് ചിന്താനിമഗ്നനനാവാറുണ്ട്. (അത്തരമൊരു നിമിഷം ഞാന്‍ ക്യാമറയില്‍ പകര്‍ത്തിയതാണ്‌ ഈ കാണുന്ന ചിത്രം <=== ).

എന്തായാലും ജാതിയും മതവും നോക്കാതെ പ്രണയിക്കാനുള്ള സര്‍‌വപിന്തുണയും അവന്‌ വാഗ്ദാനം ചെയ്താലോ എന്ന് ആലോചിക്കുകയാണ്‌ ഞങ്ങള്‍. പക്ഷേ അതുകൊണ്ടൊന്നും പ്രശ്നങ്ങള്‍ തീരുന്നില്ലല്ലോ. ഒരു പക്ഷേ കൂടുതല്‍ സങ്കീര്‍ണമാകുന്നതു പോലെ.  പ്രണയിക്കുന്നത് വരെ എത്തുന്നതിനു മുന്‍പേ പ്രശ്നങ്ങളായിരിക്കും..  ഒന്ന് ക്രമാനുസൃതമായി പറഞ്ഞു നോക്കാം..

ആദ്യമായി സ്കൂളില്‍ ചേര്‍ക്കണം. അപ്പൊ ദേ ഭീകരമായ ഒരു പ്രശ്നം. അബ്ദുറഹ്മാനും ലക്ഷ്മിയുമായി ഞാനും സൂര്യയും. ജീവനായി ഗോവര്‍ധന്‍.. ഏഡ് മാഷ് മതം ചോദിക്കും.. ഞാനെന്തു പറയണം? രണ്ട് വഴികള്‍.. ഹിന്ദു അല്ലെങ്കില്‍ ‘മതരഹിതന്‍’. രണ്ടാളും കടുത്ത നിരീശ്വരവാദികള്‍ അല്ലാത്തത് കൊണ്ട് ആദ്യത്തേതാവാനാണ്‌ കൂടുതല്‍ സാധ്യത. ഏഴാം ക്ലാസ്സിലെ പുസ്തകത്തിലെ പോലെ പിന്നീട് സ്വയം തീരുമാനിക്കാന്‍ അവസരം കൊടുക്കുന്നതിനോടും യോജിപ്പാണ്‌.
അടുത്തത് ജാതി – യാതൊരു സംശയവുമില്ല, ആ കോളം ബ്ലാങ്ക്.. ഇതിന്റെ പേരില്‍ ഇനി എന്തെല്ലാം പുകിലാണോ ഉണ്ടാവുക !!
അങ്ങനെ പേരിന്റെ മുന്നിലും പിന്നിലും ഒക്കെ ജാതിവാലുകളുള്ള സഹപാഠികളുടെ കൂടെ സ്കൂളില്‍ കളിച്ച്  ആര്‍മാദിക്കുന്നതിനിടയിലായിരിക്കും ഒരു ദിവസം വീട്ടില്‍ വന്ന് ചോദിക്കുന്നത് :
” അമ്മേ ഞാന്‍ ഹിന്ദുവാണോ അതോ നായരോ? “.
“അതായത് മോനേ…  ”        പറഞ്ഞു തുടങ്ങണം.

അങ്ങനെ ജാതിയുടെയും മതത്തിന്റെയും പ്രസക്തിയും അപ്രസക്തിയും പറഞ്ഞാല്‍ മനസ്സിലാകുന്ന പ്രായം വരെ ജീനുകളില്‍ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന കാമുകഭാവം ഉണര്‍ത്താതിരുന്നാല്‍ അവനു കൊള്ളാം. ഇല്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ
” പ്രണയം തുറന്നുപറഞ്ഞപ്പോ അവളെന്നോട് ജാതി ചോദിച്ചു അപ്പാ.  എനിക്കാ സാധനം ഇല്ലാ എന്നു പറഞ്ഞപ്പോ, താനേത് നാട്ടുകാരനാഡോ എന്നവളെന്നോട് ചോദിച്ച്…”    എന്നു വാവിട്ട് കരയേണ്ടി വരും. ആലോചിച്ചു നോക്കൂ, അച്ഛനമ്മമാരുടെ ഓരോരോ പ്രശ്നങ്ങള്‍ , അല്ലേ..?