Archive for the ‘സമൂഹം’ category

മുതലക്കണ്ണീര്‍

ജനുവരി 19, 2010
എന്റെ കൂട്ടുകാരേ,

അങ്ങു ദൂരെ ഹെയ്തിയെന്ന ദ്വീപില്‍ നാളെകള്‍ക്ക് മുന്നില്‍ പകച്ചു നില്‍ക്കുന്നവരോട് നിങ്ങള്‍ റ്റ്വിറ്ററില്‍ സഹതാപം ഒലിപ്പിച്ചപ്പോള്‍ അതില്‍ ഞാന്‍ പ്രതീക്ഷയുടെ കിരണങ്ങള്‍ കണ്ടിരുന്നു. അതിര്‍‌വരമ്പുകളില്ലാത്ത മനുഷ്യസ്നേഹം, ഹാ !!! ഒരുവന്റെ ശബ്ദം മറ്റൊരുവനു സംഗീതമാകുന്ന ആ നാളുകളിലേക്കാണോ ഈ പോക്ക് എന്ന് ഒരു വേള തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളാല്‍ മാനത്തേക്ക് നോക്കി ഞാന്‍ പ്രത്യാശിച്ചിരുന്നു. പ്രകൃതിയുടെ അപ്രമാദിത്വത്തെ നിങ്ങള്‍ അംഗീകരിച്ചപ്പോള്‍ ഞാന്‍ കരുതി ഇനിയെങ്കിലും ഒരു ചെടി പറിച്ചെറിയുമ്പോള്‍, ഒരു പുല്‍നാമ്പ് ചവിട്ടിയരയ്ക്കുമ്പോള്‍, പാഴ്‌സഞ്ചി വലിച്ചെറിയുമ്പോള്‍ ഒക്കെ നിങ്ങള്‍ പരിസ്ഥിതിയെ ഓര്‍ക്കുമെന്നും അതില്‍ നിന്ന് പിന്തിരിയുമെന്നും.

ജ്യോതി ബസു അന്തരിച്ചപ്പോള്‍ നിങ്ങളുടെ ‘ലാല്‍ സലാം സഖാവേ’ വിളികളാല്‍ സൈബര്‍ സ്പേസ് പ്രകമ്പനം കൊണ്ടപ്പോള്‍ ഞാനോര്‍ത്തു, വിപ്ലവവും കമ്മ്യൂണിസവും അതിന്റെ മൂല്യങ്ങളും നിങ്ങളില്‍ പലരും ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്നു എന്ന്. അതില്‍ ആഹ്ലാദം കൊണ്ടു. അപ്പോഴും പുതിയ റ്റ്വീറ്റുകള്‍ വന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു. പോരാട്ടമെന്നും, അധിനിവേശമെന്നും, ചെങ്കൊടിയെന്നുമൊക്കെ നനവാര്‍ന്ന കണ്‍പീലികള്‍ക്കിടയിലൂടെ ഞാന്‍ വായിച്ചു.

ചിലപ്പോള്‍ ഞാനങ്ങനെയാണ്‌. ചിലപ്പോള്‍ മാത്രമല്ല, എപ്പോഴും. പഴയത് മറന്നു കൊണ്ടേയിരിക്കും. അല്ലെങ്കില്‍ ഞാന്‍ നിങ്ങളോട് ചോദിക്കില്ലായിരുന്നോ “അഫ്ഘാനിസ്ഥാനിലും ഇറാഖിലും തകര്‍ക്കപ്പെടുന്ന സ്വപ്നങ്ങളെയോര്‍ത്ത് എന്തേ നിങ്ങള്‍ വിലപിച്ചിരുന്നില്ലാ?” എന്ന്? ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോള്‍ ജ്യോതി ബസുവിനെ നിങ്ങള്‍ വിളിച്ചതെന്തൊക്കെയെന്ന് ഞാനോര്‍ത്തതേയില്ല. “അവസാനത്തെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ്” എന്ന് നിങ്ങള്‍ അദ്ദേഹത്തെ വിശേഷിപ്പിച്ചപ്പോള്‍ ആ രണ്ടു വാക്കുകളില്‍ ആദ്യത്തേതിനാണ്‌ നിങ്ങള്‍ പ്രാധാന്യം കണ്ടതെന്ന്. ഇന്നത്തെ പ്രസ്ഥനത്തെ  ഇകഴ്ത്താനായി നിങ്ങള്‍ അന്നത്തെ പ്രസ്ഥാനത്തെ പുകഴ്ത്തിയപ്പോഴൊന്നും എന്റെ പൊട്ടമനസ്സിന്‌ നിങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യം പിടികിട്ടിയില്ല. അല്ലെങ്കില്‍ ഞാന്‍ ചോദിക്കില്ലായിരുന്നോ “എന്തേ മോനേ ഇതൊന്നും അന്ന് പറയാഞ്ഞത്? ” എന്ന്?

ചിലപ്പോള്‍ ഞാനങ്ങനെയാണ്‌. ചിലപ്പോള്‍ മാത്രമല്ല, എപ്പോഴും…

സ്നേഹത്തോടെ…
Advertisements

ഗോവര്‍ധന്റെ പ്രണയവും ചില പ്രശ്നങ്ങളും

ജനുവരി 4, 2010

ഒരു മകന്‍ പിറന്നു. ഗോവര്‍ധന്‍.  നാലുമാസമാവാറായി. ബാധ്യത, ഉത്തരവാദിത്വം അങ്ങനെ ‘ഭാരങ്ങള്‍’ വീണ്ടുംകൂടിയല്ലോ എന്നോര്‍ത്ത് പലരും സഹതപിച്ചു. ഇരുപത്തിമൂന്നില്‍ കല്യാണം കഴിച്ചപ്പോ കിട്ടിയ സഹതാപത്തിന്റെ അത്ര വരില്ല കേട്ടോ ഇത്. എന്നാലും അവരുടെ ഒരു സമാധാനത്തിനു വേണ്ടി ഞാന്‍ ബാബു നമ്പൂതിരി സ്റ്റൈലില്‍ ചില ദീര്‍ഘനിശ്വാസങ്ങള്‍ പുറപ്പെടുവിക്കും.

സാധാരണ അച്ഛനമ്മമാരുടെ വ്യാകുലതകള്‍ പലതും ഞങ്ങള്‍ക്കുള്ളതായി തോന്നുന്നില്ല. കേരളത്തില്‍ സര്‍ക്കാര്‍ സ്കൂളുകള്‍ ഉള്ള കാലത്തോളം വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ കാര്യത്തില്‍ ടെന്‍ഷന്‍ ഇല്ല. ചിലരൊക്കെ പേടിക്കുന്ന പോലെ അല്പം ‘സ്റ്റാന്‍ഡേര്‍ഡ്’ കുറഞ്ഞാലും കുഴപ്പമില്ല, അവന്‍ അങ്ങ് വളര്‍ന്നോളും എന്ന ഉത്തമ വിശ്വാസം.. “ഡാ മോനെ, അപ്പയെ ഇടയ്ക്കിടെ സ്കൂളില്‍ വിളിപ്പിച്ച് ബുദ്ധിമുട്ടിക്കരുതേ” എന്ന ഒറ്റ അപേക്ഷ മാത്രമേ അവന്റെ മുന്നില്‍ വെക്കുന്നുള്ളൂ. ഇക്കാര്യത്തില്‍ എന്റെ റോള്‍ മോഡല്‍ എന്റെ സ്വന്തം പിതാശ്രീ തന്നെ. ആദ്യമായി ഒരു സ്കൂളിന്റെ പടി കയറുമ്പോള്‍ പുള്ളി കമ്പനി തന്നു എന്നതൊഴിച്ചാല്‍ പിന്നീടുള്ള പത്തു-പതിനെട്ട് കൊല്ലത്തെ സ്കൂള്‍-കോളേജ് ജീവിതത്തിനിടെ അറിയാതെ പോലും അങ്ങോര്‍ ആ വഴി വന്നിട്ടില്ല !! ചുരുക്കി പറഞ്ഞാ അവനെ വളര്‍ത്തണ്ടേ എന്ന ചിന്ത ഇല്ല. വളര്‍ത്തുന്നതിലും നല്ലത് വളരുന്നതല്ലേ..?

ഇനി അടുത്ത പ്രശ്നം, ജാതികളും മതങ്ങളും മറ്റും.. തള്ളേ ഇതു പ്രശ്നാവും കേട്ടാ.. ദൈവം തമ്പുരാന്‍ സഹായിച്ച് ഒന്‍പതാം ക്ലാസ്സില്‍ വെച്ച് അവളെ ലൈനടിക്കുമ്പോ വിവരം വളരെ കുറവായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് ജാതിമതങ്ങളെ പറ്റിയുള്ള യാതൊരു  റ്റെന്‍ഷനും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അല്ലെങ്കില്‍ ഒന്‍പതാം തരക്കാരന്‍ പത്തിലെ പെണ്ണിനെ എന്തു ധൈര്യത്തില്‍ പ്രേമിക്കും?
( ശബ്ദം താഴ്ത്തിക്കൊണ്ട്:  “അതും ‘താഴ്ന്ന’ ജാതി !!! ശിവ ശിവ, മഹാപാപം!!!” )
“എന്റെ കാര്യം പോട്ട്, നിന്റെ തലയില്‍ എന്തരായിരുന്നു” എന്ന് ഞാന്‍ ഇന്നലെയും കൂടി അവളോട് ചോദിച്ചതാണ്‌.

പക്ഷേ എന്റെ മോന്‍ ഒന്‍പതിലെത്തുമ്പോ സംഗതി പ്രശ്നമാകും. ഇക്കാലത്തെ പ്രേമം അത്ര എളുപ്പമല്ല എന്ന് അവന്‍ വേദനയോടെ തിരിച്ചറിയില്ലേ? (‘ഒന്‍പതിലെത്തുമ്പോ’ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞെന്നേയുള്ളൂ.. ശരിക്ക് രണ്ടിലെത്തുമ്പോ എന്നൊക്കെ വേണ്ടി വരും).

അവന്റെ കാര്യത്തില്‍ ഈയൊരു ആധിയാണ്‌ ഞങ്ങളെ അലട്ടുന്ന പ്രധാന പ്രശ്നം. ചില നേരങ്ങളില്‍ അവനും അതൊക്കെയാലോചിച്ച് ചിന്താനിമഗ്നനനാവാറുണ്ട്. (അത്തരമൊരു നിമിഷം ഞാന്‍ ക്യാമറയില്‍ പകര്‍ത്തിയതാണ്‌ ഈ കാണുന്ന ചിത്രം <=== ).

എന്തായാലും ജാതിയും മതവും നോക്കാതെ പ്രണയിക്കാനുള്ള സര്‍‌വപിന്തുണയും അവന്‌ വാഗ്ദാനം ചെയ്താലോ എന്ന് ആലോചിക്കുകയാണ്‌ ഞങ്ങള്‍. പക്ഷേ അതുകൊണ്ടൊന്നും പ്രശ്നങ്ങള്‍ തീരുന്നില്ലല്ലോ. ഒരു പക്ഷേ കൂടുതല്‍ സങ്കീര്‍ണമാകുന്നതു പോലെ.  പ്രണയിക്കുന്നത് വരെ എത്തുന്നതിനു മുന്‍പേ പ്രശ്നങ്ങളായിരിക്കും..  ഒന്ന് ക്രമാനുസൃതമായി പറഞ്ഞു നോക്കാം..

ആദ്യമായി സ്കൂളില്‍ ചേര്‍ക്കണം. അപ്പൊ ദേ ഭീകരമായ ഒരു പ്രശ്നം. അബ്ദുറഹ്മാനും ലക്ഷ്മിയുമായി ഞാനും സൂര്യയും. ജീവനായി ഗോവര്‍ധന്‍.. ഏഡ് മാഷ് മതം ചോദിക്കും.. ഞാനെന്തു പറയണം? രണ്ട് വഴികള്‍.. ഹിന്ദു അല്ലെങ്കില്‍ ‘മതരഹിതന്‍’. രണ്ടാളും കടുത്ത നിരീശ്വരവാദികള്‍ അല്ലാത്തത് കൊണ്ട് ആദ്യത്തേതാവാനാണ്‌ കൂടുതല്‍ സാധ്യത. ഏഴാം ക്ലാസ്സിലെ പുസ്തകത്തിലെ പോലെ പിന്നീട് സ്വയം തീരുമാനിക്കാന്‍ അവസരം കൊടുക്കുന്നതിനോടും യോജിപ്പാണ്‌.
അടുത്തത് ജാതി – യാതൊരു സംശയവുമില്ല, ആ കോളം ബ്ലാങ്ക്.. ഇതിന്റെ പേരില്‍ ഇനി എന്തെല്ലാം പുകിലാണോ ഉണ്ടാവുക !!
അങ്ങനെ പേരിന്റെ മുന്നിലും പിന്നിലും ഒക്കെ ജാതിവാലുകളുള്ള സഹപാഠികളുടെ കൂടെ സ്കൂളില്‍ കളിച്ച്  ആര്‍മാദിക്കുന്നതിനിടയിലായിരിക്കും ഒരു ദിവസം വീട്ടില്‍ വന്ന് ചോദിക്കുന്നത് :
” അമ്മേ ഞാന്‍ ഹിന്ദുവാണോ അതോ നായരോ? “.
“അതായത് മോനേ…  ”        പറഞ്ഞു തുടങ്ങണം.

അങ്ങനെ ജാതിയുടെയും മതത്തിന്റെയും പ്രസക്തിയും അപ്രസക്തിയും പറഞ്ഞാല്‍ മനസ്സിലാകുന്ന പ്രായം വരെ ജീനുകളില്‍ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന കാമുകഭാവം ഉണര്‍ത്താതിരുന്നാല്‍ അവനു കൊള്ളാം. ഇല്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ
” പ്രണയം തുറന്നുപറഞ്ഞപ്പോ അവളെന്നോട് ജാതി ചോദിച്ചു അപ്പാ.  എനിക്കാ സാധനം ഇല്ലാ എന്നു പറഞ്ഞപ്പോ, താനേത് നാട്ടുകാരനാഡോ എന്നവളെന്നോട് ചോദിച്ച്…”    എന്നു വാവിട്ട് കരയേണ്ടി വരും. ആലോചിച്ചു നോക്കൂ, അച്ഛനമ്മമാരുടെ ഓരോരോ പ്രശ്നങ്ങള്‍ , അല്ലേ..?

മാംഗല്യം തന്തുണാനേനഃ മമജീവന ഹേതുനാഃ

ഡിസംബര്‍ 31, 2009
കേരളത്തിനും കേരളീയര്‍ക്കും പൊതുവായ ഒരുപാടു പ്രശ്നങ്ങളുണ്ട്‌. അതില്‍ പലതും വെവ്വേറെ ചര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെടാറുമുണ്ട്. ഇതില്‍ പലതും കേരളീയരുടെ മാത്രം പ്രത്യേകതയല്ല എന്നത് “കേരളാ ബാഷിംഗ്” ഒരു ഹരമാക്കി മാറ്റിയ, അന്യ സംസ്ഥാനങ്ങളിലെ വന്‍ നഗരങ്ങള്‍ മാത്രം കണ്ട് പരിചയിച്ച NRK സൗകര്യപൂര്‍‌വം മറക്കാറാണ്‌ പതിവ്. ഇവിടെ പരാമര്‍ശിക്കപ്പെടുന്ന സാമൂഹിക പ്രശ്നങ്ങള്‍ കേരളത്തിന്റെ മാത്രം സവിശേഷതയല്ല എന്ന നിലപാട് ആദ്യം തന്നെ വ്യക്തമാക്കട്ടെ.

ജാതീയമായ ഉച്ചനീചത്വങ്ങള്‍, തറവാടിത്ത ഘോഷണം, സ്ത്രീധനം, അമിതമായ മദ്യാസക്തി, പൊങ്ങച്ചം, കാപട്യം,..   എന്നിങ്ങനെ ഒരു നീണ്ട പട്ടിക തന്നെ നിരത്താന്‍ എളുപ്പത്തില്‍ സാധിക്കും. പക്ഷേ രസകരമായ ഒരു കാര്യം ഇതിന്റെയെല്ലാം ഒരു “കോണ്‍ഫെഡറേഷന്‍” എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കാവുന്നത് പലരും അതിപവിത്രമായി കാണുന്ന വിവാഹ മാമാങ്കങ്ങളെയാണ്‌ എന്നതാണ്‌. നേരത്തെ പറഞ്ഞ എല്ലാ ‘കഴിവുകളും’ പ്രായോഗിക ജീവിതത്തില്‍ എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കാം എന്നതിന്റെ ഒരു മത്സരമാണ്‌ ഇപ്പൊ വിവാഹങ്ങള്‍. ഒരു ആണും പെണ്ണും ഒരുമിച്ചുള്ള ജീവിതം തുടങ്ങുന്നത് ചില ചടങ്ങുകളുടെയും വിരുന്നിന്റെയും അകമ്പടിയോട് കൂടിയാകുന്നത് മഹാപാപമെന്നല്ല പറഞ്ഞു വരുന്നത്. ആ അവസരം
എങ്ങനെ സകലമാന കാപട്യത്തിന്റെയും പരീക്ഷണശാലയാകുന്നു എന്നും സ്വതന്ത്രമായി ചിന്തിക്കാനുള്ള ഭൗതിക സാഹചര്യങ്ങള്‍ ഉണ്ടോ എന്നും ഉണ്ടെങ്കില്‍ എന്തുകൊണ്ട് വേറിട്ട ചിന്തകള്‍ വരുന്നില്ല എന്നതുമാണ്‌ പ്രശ്നം.

ലോകം ഇങ്ങനെ കൈക്കുമ്പിളില്‍ വെച്ച് അമ്മാനമാടി എവിടെയെങ്കിലും ഒരു ചെറു വിരലനങ്ങിയാല്‍ പോലും അത് ഞാന്‍ അറിയുമെന്ന് വീമ്പടിച്ച് നടക്കുന്ന “ഹൈ ക്ലാസ്” മലയാളി പോലും കല്യാണം എന്ന് കേള്‍ക്കുമ്പോ ഒരു മടിയും സങ്കോചവും കൂടാതെ, ഒരു ഫൈന്‍ ഫ്ലാഷ് ബാക്ക് എന്ന പോലെ, നിന്ന നില്‍‌പില്‍ ഒരു നൂറ്റമ്പത് വര്‍ഷം പുറകോട്ട് പോകും. എന്നിട്ട് ജാതീയതയ്ക്ക് മുന്നില്‍ സാഷ്ടാംഗം നമസ്കരിച്ച്, ചിന്തേരിട്ട് മിനുക്കിസൂക്ഷിക്കുന്ന ആ പഴയ അളവുകോല്‍ പുറത്തെടുക്കും. അതില്‍ വ്യവസ്ഥിതി പണ്ട് നാരായം കൊണ്ട് കുത്തിവരച്ച വലുപ്പച്ചെറുപ്പങ്ങളുടെ അടയാളങ്ങള്‍ കാണാം. അതുകൊണ്ട് ഭാവി വധുവിന്റെ അല്ലെങ്കില്‍ ഭര്‍ത്താവിന്റെ കിളരം അളന്നെടുക്കുന്ന പ്രക്രിയയില്‍ സജീവ സാന്നിധ്യമായി തിളങ്ങുന്ന വസ്ത്രം ധരിച്ച് അങ്ങനെ നില്‍ക്കും. അവര്‍ അതില്‍ അഭിമാനം കൊള്ളുന്നു എന്നത് അതിലേറെ രസകരം. തന്റെ സുഹൃത്തുക്കളായ അന്യദേശക്കാര്‍ക്ക് അവന്‍ ജാതിവ്യവസ്ഥയിലെ തന്റെ താരതമ്യേന ഉയര്‍ന്ന സ്ഥാനം വിശദീകരിച്ചു കൊടുക്കും. “തിയ്യത്തികളെ ഇപ്പോ അരയ്ക്കാനൊന്നും കിട്ടുന്നില്ല” എന്ന് തങ്ങളുടെ സ്വകാര്യവേദികളില്‍ പരാതിപറയുന്ന ‘ഉന്നതകുലജാത’കളെ എന്റെ നാട്ടിലൊക്കെ ഇന്നും കാണാം.

ജാതിചിന്തയുടെ അടുത്തപടിയായി കല്യാണവേദികളില്‍ ഒരട്ടഹാസമായി ഉയര്‍ന്ന് കേല്‍ക്കുന്നതാണ്‌ തറവാട്ട് മഹിമയുടെ വര്‍‌ണന. എം.എന്‍ വിജയന്‍ മാഷിന്റെ അഭിപ്രായത്തില്‍ മലയാളിയുടെ ഇടയിലുള്ള ഏറ്റവും കൊടിയ സാമൂഹികവിപത്ത് തറവാടിത്ത ഘോഷണമാണ്‌. “കൊല്ലും കൊലയുമുണ്ടായിരുന്ന തറവാട്” എന്നൊക്കെ പറയുമ്പോള്‍ അഭിമാനപൂരിതമാകുന്ന അന്തരംഗങ്ങള്‍ ഇന്നത്തെ യുവാക്കള്‍ക്കിടയില്‍ ഒട്ടേറെ ഉണ്ടെന്ന് അതിശയോക്തി കലരാതെ പറയാന്‍ കഴിയും. പ്രേമാഭ്യര്‍ഥന നടത്തുന്നതിനു മുന്‍പായി തറവാട്ട് മഹിമ അന്വേഷിക്കുന്ന ഒരു കൗമാരം സാധാരണയാണ്‌. ഈ ‘മഹിമ’യുടെ പിന്നാമ്പുറ കഥകള്‍ അറിയണമെങ്കില്‍ നാടിന്റെ ചരിത്രം അല്പമൊന്ന് മനസ്സിലാക്കിയാല്‍ മതിയാകും.
മരുമകന്റെ കല്യാണത്തിനു പോയ ഒരു കാരണവരെ കൂട്ടാതെ ബസ് തിരിച്ചു പോയ ഒരു സംഭവം ഉണ്ടായിരുന്നു എന്റെ നാട്ടില്‍. സദ്യ ഉണ്ടശേഷം പെണ്ണിന്റെ വീട്ടുവളപ്പിലെ തെങ്ങിന്റെ കണക്കെടുക്കാന്‍ പോയതായിരുന്നു അദ്ദ്യേം. ചില്ലറ രൂപമാറ്റ്ങ്ങള്‍ ഉണ്ടെങ്കിലും ഇന്ന് ചെറുപ്പകാര്‍ പോലും പെണ്‍‌വീട്ടുകാരുടെ സാമ്പത്തിക സ്ഥിതിയില്‍ തല്പരരാണ്.
“എത്ര സ്ത്രീധനം കിട്ടി അളിയാ” എന്ന ചോദ്യത്തിന്‌ “പത്തു ലക്ഷം” എന്ന് മറുപടി പറയുന്നവന്റെ മുഖത്തുനോക്കി “സ്ത്രീധനം വാങ്ങാന്‍ നാണമില്ലല്ലോടാ നിനക്ക്” എന്ന് പറയാനുള്ള ആര്‍ജ്ജവം ഇന്ന് ഒരു ശരാശരി മലയാളി യുവാവിനില്ല. അങ്ങനെ സ്ത്രീധനത്തിനും മാന്യത കല്പിച്ചുകൊടുത്തിരിക്കുന്നു.. പോരാത്തതിനു ഡൗറി എന്ന ഓമനപ്പേരും!!! നമ്മുടെ വിവാഹ വേളകളില്‍ സജീവ സാന്നിധ്യമായ മറ്റൊരു വിപത്താണ്‌ ഈ ‘വിലയിടല്‍’.

പൊങ്ങച്ചമാണ്‌ അടുത്തത്. നടക്കുന്ന ജ്വല്ലറിക്കട എന്ന പോലെ “സര്‍‌വാഭരണവിഭൂഷിതയായ മകള്‍”  എന്ന മാതാപിതാക്കളുടെ മോഹം മനസ്സിലാക്കാം – പഴയ ചിന്ത, പഴയ രീതി എന്ന് സമാധാനിക്കാം. പക്ഷേ അതിനെതിരെ നെറ്റിചുളിച്ച് പോലും വിയോജിപ്പ് പ്രകടിപ്പിക്കാത്ത യുവത്വം ‘പ്രബുദ്ധത’യുടെ ഭാവി വാഗ്ദാനങ്ങള്‍ തന്നെ!! കെട്ടിയൊരുക്കി സ്റ്റേജില്‍ നിര്‍ത്തി വരുന്നവര്‍ക്കു കൈ കൊടുത്ത് അവരുടെ കൂടെ ഫോട്ടോ എടുക്കുക എന്ന യാന്ത്രികവും കാപട്യം നിറഞ്ഞതുമായ പ്രക്രിയ ആരോ എങ്ങോ തുടങ്ങിവെച്ചതാണെന്ന തിരിച്ചറിവില്ലാത്തതും അത് അങ്ങനെ തന്നെ തുടരേണ്ടതുണ്ടോ എന്ന ചോദ്യം പരസ്പരം ചോദിക്കാത്തതും ആണ്‌ പ്രശ്നം.
“കാപട്യത്തിന്റെ വേദപുസ്തകത്തില്‍” വിവാഹത്തിനു പ്രത്യേക സ്ഥാനമുണ്ട്. വെളുക്കെയുള്ള ചിരിയും, വേനല്‍ച്ചൂടിലെ കോട്ടിട്ട് നില്‍‌പ്പും, അടിസ്ഥാനരഹിതമായ ചില ആചാരങ്ങളും, ബൊക്കെ കൈമാറ്റം പോലെയുള്ള ചിരിപ്പിക്കുന്ന ചില ‘മനോഹരമായ ആചാരങ്ങളും’ എല്ലാം കൂടെച്ചേര്‍ന്ന് പൊങ്ങച്ചത്തിന്‌ കാപട്യത്തിലുണ്ടായതു പോലെയാണ്‌ ഇന്ന് നമ്മുടെ കല്യാണ ചടങ്ങുകള്‍..
ഈ പറഞ്ഞതിന്റെയൊക്കെ ഒരു രത്ന ചുരുക്കം:
“മുന്‍പേ നടന്ന ഗോക്കള്‍” അങ്ങനെ പലതും ചെയ്തിട്ടുണ്ടാവും , എന്നു വെച്ച് നമ്മളെന്തിനാണ്‌ ഹേ അതൊക്കെ അങ്ങനെ തന്നെ പിന്തുടരുന്നത്? അഥവാ “പിന്‍പേ ഗമിക്കുന്നത്”? ഒന്നു മാറി ചിന്തിച്ചുകൂടെ? അല്ല, എന്താ പ്രശ്നംന്ന് നോക്കാല്ലോ…!!

Add to FacebookAdd to DiggAdd to Del.icio.usAdd to StumbleuponAdd to RedditAdd to BlinklistAdd to TwitterAdd to TechnoratiAdd to Yahoo BuzzAdd to Newsvine